De team pursuit
2 januari 2020 

De team pursuit

Het nieuwe jaar is voor velen een moment om goede voornemens te bepalen. Zo ook voor mij. Na een aantal heftige tropenjaren nemen vriendlief en ik ons voor om in 2020 toch écht regelmatiger en meer naar buiten te gaan. We gaan vol voor het verhogen van ons immuunsysteem, minder stress, het herstellen van onze mentale energie en meer bewegen. Minimaal een uur per dag willen we buiten doorbrengen. Dagelijks lekker een uurtje de natuur in om op te laden. Een mooi, ietwat geromantiseerd, idee. Al dagdromend hebben we geen seconde rekening gehouden met het Nederlandse weer, een situatie die over het algemeen voor ons zon liefhebbers niet al te best is.

Kink in de kabel

Al snel ontstaat de eerste kink in de kabel. Nog herstellende van de jaarwisseling en niet helemaal fit, lokt het waterkoude gure weer niet om de sprong buiten de voordeur te wagen. Excuses volgen. Ik voel een lichte ‘uitstel’ stress. We bedenken een compromis. Niet naar buiten, maar wel even bewegen. Even die hartslag omhoog.

Team pursuit

En zo komt het dat wij op 2 januari om 20.30 uur klaar staan voor een heuse team pursuit (ploegenachtervolging). Niet op schaatsen, wel op sokken. Geen ijsbaan, wel een keukeneiland. Team vriendlief aan de ene kant, team me, myself and I aan de andere kant. Ik roep ‘ready’ en als echte schaats-fans zakken we automatisch in – wat wij denken – een professionele starthouding. Ik hoor aan de andere kant van de keuken ‘go’ en daar gaan we. Als wilden rennen we met gierende sokken de eerste rondjes, allebei proberend de ander zo snel mogelijk in te halen. Onze hartslag stijgt razendsnel, tijd om stress te ervaren is er niet. De toevallige voorbijganger, diegene die het grijze januari weer wél trotseerde, zal met gefronste wenkbrauwen gekeken hebben. Interesseert ons niets.

Waar is de focus?

We zijn aan elkaar gewaagd. Maar beide teams maken een cruciale fout. Geen focus op het eigen resultaat, maar focus op de ander: één of andere malloot die in een huispak als een idioot om een keukeneiland heen steigert. Hardlopen kun je het met goed fatsoen namelijk niet noemen. Het resultaat: de slappe lach. De finish hebben we niet gehaald.

Op naar een mooi 2020

En hoewel wij ons officiële goede voornemen na welgeteld één dag alweer terzijde hebben geschoven stelt me dat niet teleur. Want als het stellen van een niet realistisch doel leidt tot zoveel creativiteit en plezier in de uitvoer dan komt het dubbel en dwars goed met dat stresslevel en die mentale energie. Ik stel mezelf een nieuw doel: terug naar de basis en uitdagingen benaderen vanuit creativiteit. Moet lukken toch? Op naar een mooi 2020!

Over de schrijver
Alida vertaalt op een creatieve manier jouw vraag naar een concreet plan. Als projectmanager en organisatie adviseur heeft Alida veel ervaring met het coachen van personen, teams en organisaties. Ze vindt het erg belangrijk om te werken vanuit kwaliteit en expertise. Met haar sociale en analytische inslag brengt ze mensen bewust en onbewust naar een hoger plan. Het is haar missie om natuurlijke talenten, ontwikkelpotentieel en onbewuste drijfveren zichtbaar te maken. Alida begeleidt trajecten vanuit de verbinding met een resultaatgericht doel en door een tikkeltje eigenwijs te zijn.
Reactie plaatsen

Meer lezen over persoonlijke ontwikkeling?

Topics
arrow_drop_up arrow_drop_down